to live in freedom and feel of the skin.

Mam 18 lat, bliżej w sumie do 19stu, ale co tam, przeżyłem po raz pierwszy taką zimę. Zimę na którą nie gadałem, nie parskałem wściekłością, nie myślałem o niej. Po raz pierwszy zima nie przysporzyła mi kłopotów. Nie odczułem jej w ogóle i zewnętrznie i wewnętrznie. ‘We mnie jest wiosna.’ Lubię te wieczory gdzie choć jak zwykle mam milion zajęć wyłączam się słuchając nowej muzyki, pisząc czy po prostu myśląc. Myśląc o fotografiach jakie chcę wykonać, stłamsić jakieś ostatnie, niemiłe wspomnienia, zastanawiać się nad tym co przyniesie jutrzejszy, ciężki dzień w szkole. Tak, te są bardzo ciężkie, ale wynikają tylko i wyłącznie z mojej głupoty i lenistwa. Dopiero teraz, gdy za miesiąc kończę szkołę zaczynam uświadamiać sobie, że żałuję cholernie tego, że nie chciało mi się uczyć. W chwilach gdy mój umysł w swych najskrytszych szufladkach nie wynajdował jakiś zajęć, na samą myśl nauki od razu pojawiało się stwierdzenie: NIE!. Wiosna 21 marca. Za oknem chodno, brzydko, mokro, ale mi to nie przeszkadza. Ostatnio, co jest naprawde dziwne mam ochote na zwykle siedzenie w domu. Ot co! Moze powodem tego jest lekki strach, ze za kilka miesiecy bede tutaj bywal tylko od czas do czasu. Moj zielony pokoj, ile ja tutaj, w nim przezylem.

I pojawia sie przed oczami wszystko, cala moja historia. Klatka po klatce. Zielono i czerwono mi, na przemian.

Mam marzenia. Chcę być kimś, kto czuje się dobrze we własnym życiu. Moje marzenia są jak promienie słońca, które teraz doładowywują moją chęć egzystencji. Nie może być zbyt pięknie. Myśle o tym wszytkim i zaczynam unosić się nad powierzchnią ziemi, za chwilę spadam, przestaję mieć nadzieję na cokolwiek. Mógłbym to nazwać, hm, jakie by było odpowiednie słowo, dobrze opisujące to dziwne uczucie? Ograniczenia. Chciałbym stać się już człowiekiem niezależnym. Zabawne jest to w jaki sposób myślę. Boję się przyszłości, a jednocześnie dusi mnie ta zależność od wszystkiego, od wszystkich. I tutaj zaczyna się problem…

Nawet nie wiem co mam dalej pisać. Na tych kilku zdaniach zakończę moje przemyślenia, może kiedyś je dokończę.

Zatapiam się w dźwiękach Ani Dąbrowskiej, Ona zawsze mi pomaga, we wszystkim.

Wszystko przemija, ja też. Zacząłem zauważać, że każda z chwil jest już zupełnie inna. Wszystko ma dla mnie inne znaczenia, mam już inne priorytety niż miałem wcześniej. Zacząłem myśleć o przyszłości, stałem się człowiekiem zabieganym, nie mającym na nic czasu, mimo ogromnej jego ilości. Każda wiosna coś we mnie zmienia, ta zmieni na pewno wiele. Obecnie mój stan emocjonalny jest naprawdę obojętny na wszystko, na cokolwiek. Ta szaruga za oknem nie robi na mnie większego wrażenia. Pada śnieg, nie pomyślę: Nie cierpię zimy. Przechodzę jak bym go nie zauważył. Czekam na wiosnę, mam dziwne sny, chcę focić, chcę przywitać się z Nią, opić razem nasze smutki i żale, podzielić radości. Może mi się uda nawet kilka razy w ciągu pięciomiesięcznych wakacji. Chcę znowu czuć promienie słońca na twarzy, chcę znowu być przez nie budzony, co kocham i z czego nie zdawałem sobie sprawy. Podobno życie budzi się w maju, we mnie co roku. Kocham to jasne niebo, kocham ten zapach powietrza, kocham te ciepłe wieczory, które nigdy nie dają mi spać. W zeszłym roku nie zdążyłem sobie przemyśleć wielu spraw, tych corocznych, ‘wiosennych’. Nadchodząca pora roku będzie moją porą.

To we mnie jest wiosna, ja to czuję, ja się odradzam.

Dziwne to uczucie gdy czujesz, że budzisz się do życia jak po zimowym śnie, a jednocześnie przemijasz, tak szybko, ot co.

Tam czuję się zupełnie inaczej. Wszystko zawsze łączy się w całość, myśli sa splecione.

Na szczęście muzyka, której słucham, która jest naprawdę istotna w moim życiu nigdy nie przeminie, dlatego zostawiam Was z moimi muzycznymi przemyśleniami:

nie wiem dlaczego ostatnio moją podporą jest ta piosenka:

a tą piosenkę usłyszałem dopiero dzisiaj, jest piękna:

Wszedłem dzisiaj do mojego pokoju. Zobaczyłem nieziemski bałagan, którego nie chciało i w dalszym ciągu nie chce mi się sprzątnąć. Od razu na myśl przyszedł mi bałagan w mojej głowie, w moim życiu, we wszystkim co związane ze mną. Nie umiem poskładac wielu rzeczy w całośc choć usilnie próbuję to zrobić. W ostatnim dniu tego roku próbuję obie przypomnieć co tak naprawdę było dobrym posunięciem, a co złym. Jest wiele takich sytuacji, których nie mogę się wyzbyć od tak. Staram się to wszystko postzregać dobrze, bo jak to kiedyś gdzieś ułyszałem W życiu jest zawsze wszystko po coś. Fakt, każdą złą myśl staramy się stłumić tą dobrą. W moim przypadku rzadko, ale czasami sie udaje.

Teraz staram się myśleć co zrobię w przyszłym roku, co się w nim wydarzy, a ten rok na pewno będzie przełomowy dla mnie. Na pewno zrobię własną wystawę, zrobię masę zdjęć, kupię nowy aparat, zdam maturę, bo musze ją zdać, zaliczę historię, kupię samochód, kurcze, co jeszcze? W sumie wszystkie te rzeczy, które wymieniłem to te materialne, a te duchowe zmiany, które będą mi towarzyszyć w nowym roku? Oj tak, na pewno będę chciał być szczęśliwym. Moje szczęście zacznie się od momentu częstego, wręcz ciągłego przebywania w jednym z moich ulubionych miast.  Może rzucę palenie? Lubię palić i wiem, że to niezdrowe, drogie, ale trzeba będzie nad tym pomyśleć. Może zacznę dbać o siebie, o mój brzuch, który jest jednym z moich kompleksów… Tutaj mogę się pochwalić, że wskazówka mojej wagi spadła o 7 kilogramów. Wchodząc w nowy rok zmienię fryzurę (chyba, bo bardzo się tego boję), akurat moja wizyta u fryzjera przypada na 8.01. Dużo zmian muszę wymyślić, tzw. postanowień noworocznych. Postaram się zmienić dla samego siebie, bo jestem egoistą, może przez to innym lepiej będzie żyć ze mną?

Zdjęcia. ‘Skróty myślowe’.

Pierwszy raz nie mam ochoty iść na żadnego hucznego sylwestra, dziwi mnie to samego.

A w tym momencie kończę, jest 1.55, a trzeba w końcu zacząć przyzywczajać się powoli, że niedługo znowu zacznie się wstawanie o 7.00 do szkoły. Nienawidzę tego, tak samo jak nie lubię niedziel.

Pozdrawiam, już prawie noworocznie.

Świat zaczyna stać dla mnie otworem. Dostaję coraz więcej nowych propozycji, bardzo kuszących i jednocześnie coraz bardziej się ich boję, tak samo jak boję się mojego życia w przyszłosci. Mojej dorosłości, która siedzi we mnie gdzieś głęboko, ale ja na razie nie chcę jej wypuszczać poza mury mojego pokoju i poza teren mojej głowy. Tak, to straszne. Zauważyłem też, że za bardzo, hm, że zbyt emocjonalnie podchodze do życia. Za łatwo przywiązuję się do ludzi, miejsc, rzeczy, później cholernie bolą te rozstania. Nigdy nie uda mi się tego pozbyć, szkoda. Lubię siebie za to kim jestem, że jestem człowiekiem otwartym, tolerancyjnym, kochającym. To zdecydowanie zasługa mojej Mamy, która jest bardzo mądrą i kochaną kobietą. Wiele ludzi przekonało się o tym, że potrafi sprostować niejeden zakręt życiowy. Kocham Ją, tak bardzo Ją kocham, że nie wiem jak przeżyję tą rozłąkę. Mój wyjazd, moje życie będzie toczyło się tak ja ja sobie to ustawię. Mama już nie będzie miała wpływu na moje problemy, nie będzie mi mogła pomóc, bo będę człowiekiem odpowiedzialnym za siebie. Za swoje myśli, słowa, czyny, za wszystko. Pomóc będzie jedynie mogła rozmową i wiarą we mnie, choć wiem, ze takową dawno straciła. To moja wina. Pierwsze co zrobię to na pewno ustawię sobie plan taryfowy tak, by mieć z Nią stały kontak, bo będzie mi Jej bardzo brakowało. O tak, to mój pierwszy krok w przyszłość. Od takich małych kroczków się zaczyna.

Mamo, dziękuję, że jesteś. Kocham Cię.

Polecam tą piosenkę, lekka, przyjemna, pomagająca odnaleźć życiowe szczęście.

Czułem się wspaniale. Wolno mi było robić to na co mam ochotę, słuchać tego na co mam ochotę, myśleć o niczym i udawać, że słucham ludzi. Wczoraj, wczoraj tak się czułem. Wysytarczy jeden wspomagacz. Słuchałem rocka, myślami byłem zupełnie gdzie indziej. Było wspaniale. A wszystko za sprawą jakiś ziół malezyjskich. Pomogło mi to na kolejne dni, bo od dawna miałem ochotę na taki stan emocjonalny.

A teraz mam ochotę iśc na zdjęcia. W głowie mam kilka pomysłów, chcę robić zdjęcia, mam na to ochotę i dzisiaj jakieś na pewno zrobię, obiecuję to sobie.

Wspominałem ostatnio z jedną z njbliższych mi osób nasze czasy ‘młodości’. Dalej jesteśmy młodzi, ale teraz to jest zupełnie co innego. Kiedyś potrafilismy cieszyć się z takich zykłych rzeczy, np. upijanie się. Teraz dla każdego to jest normalne, rzadko zdarza się, że ktoś na imprezie nie bawi się bez alko. Jesteśmy coraz bardziej poważni i coraz bardziej myślimy o przyszłości. Nikt już nie potrafi wygłupiać się tak jak kiedyś, dlaczego? Przeciez to dalej my… Kolejna z moich bliskich osób powiedziała, że teraz ma tylko znajomych, z którymi może porozmawiać na normlne tematy, przyjaciół takich, za którymi poszła by w ogień miała tylko w liceum. Staram się te ostatnie kilka miesięcy liceum przeżyć jak najlepiej ze wszystkimi moimi przyjaciółmi. Mam nadzieję, że mi się to uda. Chcę ich zapamiętać tak jak myślę o nich teraz, że są ludźmi, z którymi zawsze można pogadać. Najbardziej boję się, że stracę kontakt z osobą, którą znam na wylot. Przyjaźnimy się już od 6-ciu lat, mamy mnóstwo naszych wspomnień. Ona też czuje się nieszczęśliwa. Żeby było ciekawiej to z tego samego powodu.

Jak to kiedyś napisała Ona, moja starsza siostra, której nigdu nie miałem. “Anioły są wśród nas” i ja to czuję.

Ktoś zapytał się mnie czy płaczę. Płaczę. Wszędzie i zawsze jak tylko mam na to ochotę. Ktoś powiedział, że jestem chory i zniewieściały. Dlaczego? Bo interesuję się ciuszkami, wizażem, fotografią i potrafię rozmawiać z homoseksualistami, a jeszcze gorsze jest to, że ich cenię i akceptuję. Czuję się w miarę spełnionym i dowartościowanym człowiekiem. Bo wierzę w to, że marzenia się spełniają, a jak nie chcą, to trzeba im tylko pomóc. Chcę mieć wspomnienia, cieszyć się życiem. I to robię.

Wciąż Cię kocham. Jak mam Ci to pokazać? Wiem, teraz jest już za późno.

Spełniłem swoje marzenie.  Słyszałem Ją, śpiewającą obok mnie, dla mnie.

Nie potrafię przestać myśleć o ludziach z ostatniej imprezy. Każdy był pijany, szczęśliwy i wolny. Cudownie jest patzreć na ludzi, którzy nie martwią się jutrem, nie myślą o konsekwencjach wypowiedzenia słów. Każdy jest wolny. Jestem we wspaniałym nastroju, ‘który to już raz wiatr przynosi zapach tamtych słów’, bo w słowach jest siła. Rozmowa z Nią nie była jakaś inna od tych ostatnich, naszych. Drążenie tych samych tematów, wypowiadanie po raz setny tych samych, ale z każdym dniem, inaczej brzmiących słów. Smutne to co się z nami stało.

Trzy- cztery lata usłyszałem Ją pierwszy raz. Tem tekst był zwieńczeniem moich myśli, mogę tak powiedzieć. Z każdym z Jej tekstów bardzo się utożsamiam. Dzisiaj jadę na wymarzony koncert. Spełni się moje marzenie.

Zaczynam coś nowego. W internecie jestem /wydaje mi się/ znany. Tutaj chciałbym zostać anonimowy, dać upust moim, myślom, pragnieniom, uczuciom, wszystkiego co jest mną i we mnie siedzi. Jestem człowiekiem, który nie potrafi żyć w środowisku, które go otacza. Chciałbym być wolny, żyć tak jak mi się marzy nie zwracając uwagi na to co mówi otoczenie, chciałbym iść w tą stronę, gdzie prowadzi mnie serce, intuicja.

angus_julia_stone_-_what_you_wanted

Koniec, przynajmniej na teraz, muszę pozbierać myśli.